احكام وصيت مسأله ٢٦٩٤ - وصيت آنست كه انسان سفارش كند بعد از مرگش براى او كارهائى انجام دهند، يا بگويد بعد از مرگش چيزى از مال او ملك كسى باشد، يا براى اولاد خود و كسانى كه اختيار آنان با او است قيم و سرپرست معين كند. و كسى را كه به او وصيت مىكنند وصى مىگويند.
مسأله ٢٦٩٥ - كسى كه مىخواهد وصيت كند با اشاره‌اى كه مقصودش را بفهماند مىتواند وصيت كند اگر چه لال نباشد.
مسأله ٢٦٩٦ - اگر نوشته‌اى به امضا يا مهر ميت ببينند چنانچه مقصود او را بفهماند و معلوم باشد كه براى وصيت كردن نوشته، بايد مطابق آن عمل كنند.
مسأله ٢٦٩٧ - كسى كه وصيت مىكند بايد عاقل و بالغ باشد ولى بچه ده ساله‌اى كه خوب و بد را تميز مىدهد اگر براى كار خوبى مثل ساختن مسجد و آب انبار و پل وصيت كند صحيح مىباشد و از روى اختيار وصيت كند، و نيز وصيت كننده بايد در حال بالغ شدن سفيه نباشد و حاكم شرع هم او را از تصرف در اموالش جلوگيرى نكرده باشد.
مسأله ٢٦٩٨ - كسى كه از روى عمد مثلا زخمى به خود زده يا سمى خورده است كه به واسطه آن، يقين يا گمان به مردن او پيدا مىشود، اگر وصيت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند صحيح نيست.
مسأله ٢٦٩٩ - اگر انسان وصيت كند كه چيزى به كسى بدهند، در صورتى آن كس آن چيز را مالك مىشود كه آن را قبول كند اگر چه در حال زنده بودن وصيت كننده باشد.
مسأله ٢٧٠٠ - وقتى انسان نشانه‌هاى مرگ را در خود ديد، بايد فورا امانتهاى مردم را به صاحبانش برگرداند و اگر به مردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده بايد بدهد، و