احكام نكاح يا ازدواج به ‌واسطه عقد ازدواج، زن به مرد حلال مىشود و آن بر دو قسم است دائم و غير دائم.
عقد دائم آن است كه مدت زناشوئى در آن معين نشود، و زنى را كه به اين قسم عقد مىكنند دائمه مىگويند، و عقد غير دائم آن است كه مدت زناشوئى در آن معين شود، مثلا زن را به مدت يك ساعت يا يك روز يا يك ماه يا يك سال يا بيشتر عقد نمايند، و زنى را كه به اين قسم عقد كنند متعه و صيغه مىنامند.
احكام عقد مسأله ٢٣٦٣ - در زناشوئى چه دائم و چه غير دائم، بايد صيغه خوانده شود و تنها راضى بودن زن و مرد كافى نيست و صيغه عقد را يا خود زن و مرد مىخوانند، يا ديگرى را وكيل مىكنند كه از طرف آنان بخواند.
مسأله ٢٣٦٤ - وكيل لازم نيست مرد باشد، زن هم مىتواند براى خواندن صيغه عقد از طرف ديگرى وكيل شود.
مسأله ٢٣٦٥ - زن و مرد تا يقين نكنند كه وكيل آنها صيغه را خوانده است، نمىتوانند به يكديگر نگاه محرمانه نمايند، و گمان به اين كه وكيل صيغه را خوانده است كفايت نمىكند، ولى اگر وكيل بگويد صيغه را خوانده‌ام كافى است.
مسأله ٢٣٦٦ - اگر زنى كسى را وكيل كند كه مثلا ده روزه او را به ‌عقد مردى در آورده و ابتداى ده روز را معين نكند در صورتى كه از گفته زن معلوم شود كه به وكيل اختيار كامل داده آن وكيل مىتواند هر وقت كه بخواهد او را ده روز به عقد آن مرد در آورد و اگر معلوم باشد كه زن، روز يا ساعت معينى را قصد كرده بايد صيغه را مطابق قصد او