تعزير و گستره آن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢١ - سخن پيامبر در پاسخ زنى كه به كنيزش نسبت زنا داد

زنا كند؟ زن پاسخ داد: نه. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: در روز قيامت از تو قصاص مى‌كند! زن به خانه بازگشت و تازيانه‌اى در اختيار كنيزش قرار داد، و به او گفت: مرا شلّاق بزن. كنيزك از اين كار خوددارى كرد. زن كنيزش را آزاد كرد، سپس خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رسيد، و آنچه را انجام داده بود براى آن حضرت بازگو كرد. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: اميد است آنچه را انجام داده‌اى، آن سخن را جبران نمايد. [١]»

صاحب جواهر پس از نقل روايت فوق مى‌گويد:

«و لعل ترك النبى صلّى اللّه عليه و آله تعزيرها لعدم اقرارها مرتين‌ [٢]؛ علّت اين كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آن زن را تعزير نكرد، اين بود كه يك بار اقرار كرد.»

سؤال: اگر آن زن دو بار اقرار مى‌كرد، آيا مشمول حدّ قذف نمى‌شد؟

پاسخ: يكى از شرايط حدّ قذف آن است كه مقذوف آزاد باشد، و چون در حديث مذكور شخص مورد اتّهام كنيز است، حدّ قذف جارى نمى‌گردد، بلكه در صورت وجود همه شرايط فقط تعزير مى‌شود، و به اعتقاد صاحب جواهر از آنجا كه آن زن فقط يك بار اقرار نموده، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وى را تعزير نكرد.

و لكن استدلال مذكور خالى از اشكال نيست، زيرا همان گونه كه گذشت، تعزير عبارت است از هر كارى كه مجرم را از تكرار جرم بازدارد، و در روايت مزبور اين اتّفاق رخ داد.

توضيح اين كه جمله: «اما انّها ستقاد منك يوم القيامة» در حقيقت نوعى‌

[١]. وسائل الشيعة، جلد ١٨، ابواب حدّ القذف، باب ١، حديث ٤.

[٢]. جواهر الكلام، جلد ٤١، صفحه ٤٤٧.