تعزير و گستره آن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - گروه چهارم براى برخى از تعزيرات عدد تعيين شده است

«ان كانت البهيمة للفاعل ذبحت، فاذا ماتت احرقت بالنّار و لم ينتفع بها و ضرب هو خمسة و عشرين سوطا ربع حدّ الزّانى‌ [١]؛

اگر حيوان مذكور متعلّق به خود آن شخص باشد، بايد كشته شود، و پس از مرگ لاشه آن را سوزانده، تا هيچ استفاده‌اى از آن نبرند، و فاعل بيست و پنج ضربه شلّاق، يك چهارم حدّ زنا، تعزير مى‌شود.»

٤- محمّد بن مسلم از امام باقر عليه السّلام پرسيد:

اگر مردى با همسرش در حال عادت ماهانه (از طريق متعارف) آميزش كند، چه حكمى دارد؟ امام در پاسخ فرمودند:

«يجب عليه فى استقبال الحيض دينار، و فى استدباره نصف دينار. قال:

جعلت فداك يجب عليه شى‌ء من الحدّ؟ قال: نعم، خمس و عشرون سوطا ... [٢]؛

اگر در روزهاى اوّل عادت باشد كفّاره‌اش يك دينار، و در روزهاى پايانى نصف دينار كفّاره آن است. عرض كردم: جانم به فدايت باد، آيا مجازاتى هم دارد؟ امام فرمود: بيست و پنج تازيانه نيز مى‌خورد.»

٥- امام صادق عليه السّلام در پاسخ سؤال مفضّل بن عمر در مورد زن و شوهرى كه در حال روزه (ماه رمضان) آميزش كرده بودند، فرمود:

«ان استكرهها فعليه كفّارتان و ان كانت طاوعته فعليه كفّارة و عليها كفّارة، و ان كان اكرهها فعليه ضرب خمسين سوطا نصف الحدّ و ان كانت طاوعته ضرب خمسة و عشرين سوطا، و ضربت خمسة و عشرين سوطا [٣]؛

اگر شوهر زنش را مجبور كرده باشد، بايد دو كفّاره روزه را بجا آورد، و پنجاه‌

[١]. وسائل الشيعة، جلد ١٨، ابواب نكاح البهائم، باب ١، حديث ١.

[٢]. وسائل الشيعة، جلد ١٨، ابواب بقيّة الحدود، باب ١٣، حديث ١.

[٣]. وسائل الشيعة، جلد ١٨، ابواب بقيّة الحدود، باب ١٢، حديث ١.