تعزير و گستره آن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٦ - الف) حبس تعزيرى

بود كه اگر غريب بودند آنها را از محلّ سكونتشان به وطن و قبيله آنها تبعيد مى‌كرد، و اگر بازارى بودند آنها را در بازار مى‌چرخاند، و سپس زندانى نموده، و پس از چند روزى آزاد مى‌كرد.»

سؤال: چرا چنان مجرمانى را در محلّ كارشان مى‌چرخاند؟

پاسخ: احتمال دارد كه هدف از اين كار شناسايى آنان براى ساير مردم باشد تا بار ديگر در دام آنها گرفتار نشوند، و عملا جلوى تكرار جرم آنها گرفته شود. و بعيد هم نيست كه اين هم خود نوعى تعزير باشد، در اين صورت، روايت مذكور مشتمل بر سه نوع تعزير است:

١- زندانى كردن ٢- تبعيد نمودن ٣- در محلّ كسب چرخاندن.

٣- روايت زير را دعائم الاسلام از امام صادق عليه السّلام نقل مى‌كند:

«لا يقطع الطّرّار و هو الّذى يقطع النّفقة من كمّ الرّجل او ثوبه، و لا المختلس و هو الّذى يختطف، و لكن يضربان ضربا شديدا و يحبسان‌ [١]؛ دست جيب بر و كيف بر، بريده نمى‌شود. ولى شديدا مجازات بدنى گرديده، سپس زندانى مى‌شوند.»

٤- به روايت ديگرى كه از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام نقل شده توجّه بفرماييد:

«اتى برجل اختلس درّة من اذن جارية، فقال: هذه الدّغارة المعلنة فضربه و حبسه‌ [٢]؛

مردى را كه گوشواره دختركى را از گوشش ربوده بود به خدمت حضرت على عليه السّلام آوردند، تا در مورد او قضاوت كند. حضرت فرمود: اين كار، هجوم‌

[١]. مستدرك الوسائل، جلد ١٨، ابواب حدّ السرقة، باب ١٣، حديث ٢.

[٢]. وسائل الشيعة، جلد ١٨، ابواب حدّ السرقة، باب ١٢، حديث ٤.