انسان شناسى از منظر قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٥ - ٥/ ٧ استعداد پذيرفتن امانت تكليف

حديث

١٢٦.امام على عليه السلام ـ از سخنان ايشان در سفارش به يارانش ـ: از نماز ، مراقبت كنيد . . . و ديگر آن كه امانت گزار باشيد ؛ زيرا كسى كه امانت گزار نيست ، زيانكار است . امانت به آسمان هاى افراشته و زمين هاى گسترده و كوه هاى بلند عرضه شد ؛ زيرا چيزى بالاتر و گسترده تر و بلندتر و بزرگ تر از اينها نبود . اگر بنا بود چيزى به خاطر درازى يا پهنى يا نيرومندى و يا صلابت ، امانت را نپذيرد ، هر آينه ، اين سه بودند ؛ امّا از عقوبت ترسيدند و چيزى را دانستند كه موجود ناتوان تر از آنها ندانست ، و او انسان است «به راستى كه او ستمكارى نادان بود» .

١٢٧.امام على عليه السلام ـ هنگامى كه زنديقى از ايشان درباره فرموده خداوند: امّا امانتى كه پرسيدى ، امانتى است كه نبايد و نشايد بود ، مگر در پيامبران و اوصياى آنان ؛ چرا كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، آنان را امين خود بر خلقش قرار داد و حجّت هاى خويش در زمينش نهاد .