٧٢ . شرح واژه هاى سوره فاتحه و بقره به وسيله روايات، فهيمه جمالى راد، كارشناسى ارشد علوم قرآن و حديث، دانشكده الهيات و معارف اسلامى دانشگاه تهران، استاد راهنما: دكتر عبدالمهدى يادگارى، استاد مشاور: ... ، ١٣٦٧، ١٢٦ ص.

گرچه متداول آن است كه در تبيين معانى لغات قرآن، ابتدا به منابع و كتب واژه شناسان مراجعه مى شود و آن گاه براى تأييد به رواياتى كه در اين باره رسيده، استناد مى شود، چنان كه برخى از لغويان، خود چنين كرده اند؛ امّا در اين پايان نامه براى تبيين معانى واژه ها ابتدا به روايات مراجعه شده و براى دفاع از روايات، احيانا به منابع لغوى از قبيل: أقرب الموارد ، لسان العرب، مجمع البحرين، المفردات راغب، قاموس القرآن نيز مراجعه شده است. ليكن غالبا شرح لغات را از ديد اهل لغت يافته و اگر در شرح بعضى لغات، به حديث استناد شده، به منظور تأييد معناى لغوى آن واژه بوده است و چه بسا معصوم عليه السلام در شرح لغتى به مصداق و تأويل آن نيز اشاره نموده است كه از ديد اهل لغت، دور مانده است و در نتيجه، به كتب تفسير رجوع نموده و در اين ميان، تفاسير مأثور بيش از منابع ديگر مورد استفاده قرار گرفته است و به منظور شرحى همه جانبه به تفاسير مأثور اهل سنّت نيز رجوع نموده و احاديثى را كه در شرح لغتى بيان داشته اند، نقل نموده است. در اين پايان نامه با تكيه به تفاسير روايى شيعه، همچون: نورالثقلين، البرهان، تفسير القمى و نيز تفاسير روايى اهل سنّت، همچون: الدرّ المنثور، واژه هاى دو سوره فاتحه و بقره بر اساس ترتيب الفبا، شرح و تبيين