مى پردازد. نويسنده، ٢٨ شيوه را براى پيشبرد تهاجم فرهنگى عنوان مى كند. بخش پنجم، درباره اهداف تهاجم فرهنگى است. نگارنده، به طور خلاصه، به تعدادى از اين اهداف اشاره مى كند و به اختصار، آنها را شرح مى دهد. فصل دوم، زمينه هاى مبارزه با تهاجم فرهنگى در قرآن و حديث را برمى رسد. اين فصل در بخش هايى مانند: واژه ها و تعبيرات كليدى مربوط به اين بحث و موارد كاربرد اصطلاحات مربوط به بحث در احاديث و روايات، سامان يافته است. فصل سوم به بيان روش ها و شيوه هاى مبارزه با تهاجم فرهنگى در قرآن و سنّت پيامبر اكرم و ائمه اطهار اختصاص دارد. نويسنده در اين فصل، تعدادى از روش هاى مقابله را نام برده و درباره هر كدام توضيحاتى نيز داده است. از جمله اين روش هاست: رعايت تقواى الهى، رعايت آداب معاشرت اسلامى، آداب نگاه كردن، آداب سخن گفتن، آداب لباس پوشيدن، آداب آرايش كردن، آداب عبادات و اقامه فريضه نماز، پرداخت خمس و زكات و ماليات، امر به معروف و نهى از منكر، مراسم عبادى ـ سياسى حج، ترك محرّمات، تسريع در امر ازدواج، رعايت مقرّرات شرع و عرف، پُر كردن اوقات فراغت جوانان، ورزش، بهره گيرى از ابزارهاى سمعى و بصرى و انتشاراتى به نحو صحيح، اردوهاى مختلف سياحتى، زيارتى، آموزشى، كسب فضايل اخلاقى و معنوى، ارتقاى فرهنگ جامعه، تربيت نسلى انقلابى و مؤمن، حاكم نمودن ارزش هاى اسلامى در جامعه، هوشيارى و بيدارى در برابر توطئه هاى دشمن و شخصيت قائل بودن براى نوجوانان و جوانان.