معصومان عليهم السلام ، كه خود در خانه وحى بودند، با چه راه و روشى، و با چه زبانى و بيانى به تفسير قرآن پرداخته اند. آيا در مقام تفسير قرآن، از روشى خاص استفاده مى كردند يا نه؟ و به فرض آن كه روش خاصّى داشته اند، دربرخورد با همه آيات، از يك راه و روش استفاده شده است يا روش هاى گوناگونى را در پيش مى گرفته اند؟ آيا در مقام به كارگيرى روش ها خطّ بطلانى هم بر بعضى روش ها داشته اند يا نه؟ اين پايان نامه، در دو بخش كلّى فراهم آمده است. بخش نخست به كلّيات و مباحث مقدّماتى اختصاص يافته است. در اين بخش، ارتباط اهل بيت با قرآن و قرآن از ديدگاه اهل بيت عليهم السلام و رابطه انسان هاى كامل با قرآن و هم سنگ بودنشان با قرآن و اهمّيت قرآن در سخن اين بزرگواران، و همچنين وجود اين اهمّيت در عملكرد آنان، رويكرد ايشان به تفسير و حفظ قرآن ، اهل بيت و پاسدارى از قرآن در مقابل معاندان و كج انديشان، ديدگاه اخباريان و ادلّه آنان در عدم حجّيت ظواهر قرآن، نياز قرآن به تفسير، اصطلاحات رايج تفسير، و امتيازات منهج تفسيرى اهل بيت عليهم السلامآمده است. در بخش دوم، روش تفسيرى اهل بيت عليهم السلام، به تفصيلْ مورد بحث و بررسى قرارگرفته و ده روش به شرح ذيل براى ايشان ذكر شده و مورد بررسى قرار گرفته است: ١ . تفسير قرآن با قرآن، ٢ . تفسير قرآن با سنّت، ٣ . تفسير قرآن با لغت و ادب، ٤ . تفسير قرآن با روش تمثيل، ٥ . تفسير عقلى، ٦ . تفسير قرآن با قصص و تواريخ، ٧ . تفسير قرآن با باطن، ٨ .بيان مصاديق در تفسير، ٩ . تفسير قرآن با غيب، ١٠ . تفسير موضوعى. نويسنده ، در تبيين هر يك از روش هاى ياد شده، پس از توضيح اهمّيت، جايگاه و دليل اعتبار شيوه، نمونه هايى متناسب با آن شيوه را