آيين اسلام براى به دست آوردن محيط هاى آزاد براى تنوير افكار و ترويج آيين توحيد و... لشكركشى كند ولو مردم آن منطقه در فكر جنگ و كارزار با مسلمانان نباشند.

امتياز سوم: همان حد و مرزى است كه آيه ١٩ سوره بقره بيان مى كند، و آن اين كه در اين پيكار نبايد از حد عدالت تجاوز نمود، هرگز نبايد به فكر تعدى افتاد; زيرا تعدى از شعب ظلم است و جهادى كه براى خداوند عادل صورت مى گيرد، بايد از هر نوع ستم عارى باشد. در اين شرط نيز جهاد دفاعى و تعرضى يك سانند و هرگز نبايد مجاهدان اسلامى كارى انجام دهند كه عقل و شرع آن را به عنوان تجاوز و خروج از حد عدالت محكوم سازند.

قرآن به همين مقدار اكتفا نكرده و صريحاً يادآورى مى نمايد، كه هر نوع تجاوز در جهاد اسلامى بايد محدود به مقدار تجاوز دشمن باشد و هرگز نبايد خشم و انتقام جويى و كينه توزى، زمام كار را از دست مجاهد بگيرد و او را به تجاوز و تعدى وادار سازد، هم چنان كه مى فرمايد:

(...فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ).[١]

«هر كس به شما تجاوز كرد،شما به مقدار تجاوزش به او پاسخ دهيد و از عذاب خدا بپرهيزيد و بدانيد خدا با كسانى است كه متقى و پرهيزگار باشند».

شايد همين مقدار بحث در مورد جهاد دفاعى كافى باشد. فعلاً موقع آن رسيده است كه درباره جهاد ابتدايى و تعرضى كه براى گروهى سنگين است، بحث نماييم.

[١] بقره(٢)آيه ١٩٤.