«و (نيز شما را به تجارت) ديگرى(راهنمايى مى نمايم) كه آن را دوست مى داريد و (آن) نصرتى است از جانب خدا و فتحى نزديك(فتح مكه) است. (اى پيامبر،) افراد با ايمان را به آن بشارت ده».

هر فردى از افراد بشر، با سرمايه هاى گوناگون و مختلفى آفريده شده است كه مى تواند با آنها، در اين جهان تجارت بنمايد: گروهى سرمايه جوانى و تندرستى، سرمايه عقل و خرد را در مسير تحصيل مقام و منصب، مال و ثروت قرار مى دهند و تمام سرمايه هاى مادى و معنوى خدادادى خود را در اين راه مصرف مى نمايند و هدفى جز اين كالاهاى زوردگذر و فناپذير ندارند. يك چنين بازرگانى از نظر منطق قرآن جز خسارت چيزى نيست; زيرا اين شخص در برابر از دست دادن سرمايه هاى طبيعى و خدادادى، كالايى را خريده است كه ثبات و دوام ندارد و پس از مرگ وانتقال به سراى ديگر، از آن بهره اى نخواهد برد.

قرآن در سوره «عصر» به خسارت و ورشكستگى انسان در تجارت با داشتن مواهب و سرمايه هاى بزرگ الهى، اشاره كرده و مى فرمايد:(إِنَّ الإِنْسانَ لَفِى خُسْر); «بشر در زيان وخسارت است» و ملاك زيان كارى انسان همين است كه از استعدادهاى سرشار و مواهب الهى، بهره اى جز لذت چند روزه نمى برد و به فكر توشه بر گرفتن براى زندگى در جهان ديگر نيست، و گاهى او را به اين عنوان معرفى مى كند:

(...هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأَخْسَرِينَ أَعْمالاً * الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً).[١]

[١] كهف(١٨) آيه ١٠٣ و ١٠٤.