مى كند[١] در صورتى كه در برخى از اناجيل، چهره اى از آنها ترسيم مى شود كه نه تنها با آن مقام بلند و مرتبت رفيع آنان سازگار نيست، بلكه آنها را افراد فاسق و لاابالى معرفى مى نمايد.

يكى از دلايل اعجاز قرآن اين است كه پيرامون صدها موضوع سخن گفته و درباره آنها بحث نموده است، ولى هيچ گاه در قضاوت و داورى خود دچار تناقض و اختلاف نشده است، چنين مصونيتى از يك فرد امّى درس نخوانده، نشانه ارتباط وى با جهان وحى است، كه از هر نوع خطا مصون مى باشد و گواه بر اين است كه اين كتاب محصول و تراوش فكر وى نيست; زيرا عادتاً محال است كه يك فرد، آن هم مدتى طولانى در مورد موضوعات گوناگون بحث و بررسى كند و در اين مدت هرگز دچار اختلاف و تناقض گويى و يا لااقل شك و ترديد نگردد.

هر يك از اين موضوعات كه قرآن درباره آن به طور مكرر بحث نموده نمونه زنده و گواه روشن بر اين مطلب است. يكى از آن نمونه ها موضوع «حواريون» مسيح است كه در اين آيه و آيات ديگر مورد بحث و گفتگو قرار گرفته است. اكنون ما تمام آيه هايى را كه درباره آنان وارد شده در اين جا گرد مى آوريم، سپس خود شما داورى نماييد كه آيا همه اين آيات، جز يك هدف، كه آن طهارت و پاكى و خلوص و ايمان راسخ آنان است، چيز ديگرى را تعقيب مى كند؟ و بعداً داورى هاى متناقض انجيل را در حقّ آنان در اين جا منعكس مى سازيم، تا روشن شود كدام يك شايستگى كتاب آسمانى بودن را دارد.

قرآن حواريون عيسى را چنين معرفى مى كند:

[١] همان، باب١٠، جمله ١ از همان چاپ، درباره اين دوازده نفر چنين مى نويسد: «پس دوازده شاگرد خود را طلب فرموده ايشان را بر ارواح پليد قدرت داد تا آن كه ايشان را اخراج نمايند و اين كه از هر مرضى و رنجى شفا بخشند...».