هرگاه پيامبرى كه نبوت او با دلايل قطعى ثابت شد، در گفتار و يا كتاب آسمانى خود، كه انتساب آنها به وى نيز قطعى باشد با صراحت و قاطعيت كامل، علايم و مشخصات پيامبر آينده را بيان كند و تمام آن علايم و نشانه ها بدون كم و زياد، با مدعى نبوت تطبيق نمايد، در اين صورت تصريح قاطع وى، موجب حصول علم به صدق گفتار مدعى نبوت بعدى مى شود و او را از آوردن معجزه بى نياز مى سازد.

قرآن مدعى است كه حضرت مسيح ـ كه نبوت وى با دلايل قاطع ثابت شده است ـ با صراحت و قاطعيت كامل، از آمدن پيامبرى به نام احمد خبر داده است.

ولى ملت لجوج بنى اسرائيل، پس از شناسايى آن نبى موعود ـ آن هم از روى علايم و مشخصاتى كه حضرت مسيح در اختيار آنان گذارده بود، به تكذيب او برخاسته و دلايل و معجزات او را ـ كه به تنهايى با قطع نظر از گواهى مسيح، مى تواند صدق ادعاى او باشند ـ سحر و جادو خواندند و شعور باطنى خود را ناديده گرفتند.

تفسير و توضيح آيه مورد بحث، بستگى دارد كه سه نقطه حساس از آيه را به طور دقيق بررسى كنيم.

١. پيامبرى كه حضرت مسيح از آمدن وى خبر داده نام او احمد است و نام مبارك پيامبر اسلام، محمد(صلى الله عليه وآله وسلم) مى باشد در اين صورت چگونه اين علامت بر او تطبيق مى شود؟

٢. چگونه حضرت مسيح، تورات تحريف شده را تصديق مى كند و مى گويد:

(مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَىَّ مِنَ التَّوراةِ).

«من تورات حاضر را تصديق مى كنم».

٣. آيا در اناجيل كنونى با آن همه تحريفات چنين بشارتى وجود دارد؟