جهان، در فقر و بدبختى، جنگ و ستيز با يكديگر باقى بمانند و مصرف كننده كالاهاى آنها باشند و هيچ گاه اين ملل، كه روزى قدرتمندترين ملل جهان بودند، به خود متكى نباشند.

براى جبران قدرت هاى از دست رفته، لازم است در درجه اوّل متفكران و رهبران اسلامى با الهام از مكتب قرآن: (وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّهِ جَميعاً) دست اتحاد و اتفاق به سوى يكديكر دراز كنند، و براى حفظ اين وديعه الهى و كوتاه كردن دست دشمنان از مقدسات و سرزمين هاى اسلامى، همگى در صف واحدى قرار گيرند.

امروز جهان اسلام با داشتن يك ميليارد مسلمان و منابع مهم طبيعى و صنعتى و متفكران و ذخاير انسانى، كفه سنگينى را در جهان سياست در اختيار دارد و در صحنه سياست، در حل مسائل بين المللى، نقش مؤثرى را مى تواند ايفا كند، ولى متأسفانه عوامل اختلاف، آن چنان در مظاهر مختلف زندگى آنان ريشه دوانيده كه هرگز از اين نيروى عظيم بهره بردارى نمى شود.

وحدت و اتفاق و ايجاد روابط و همبستگى ميان مسلمانان، سنگ اساسى هر نوع جهاد دفاعى و تعرضى است، و تا اين مطلب عملى نگردد، نه تنها به جهاد تعرضى موفق نخواهند شد، حتى نخواهند توانست شؤون و اصول اسلام را در داخل خود نيز حفظ كنند.

در درجه بعد، بايد بنيه اقتصادى خود را تقويت كنند و امكانات مالى خود را در بالا بردن سطح زندگى ملل اسلامى بسيج نمايند و مسلمانان را از كليه ملل بيگانه غنى و بى نياز سازند. تقويت بنيه اقتصادى در واقع نوعى جهاد با مال است كه قرآن مجيد آن را در كنار بذل جان يادآورى نموده و مى فرمايد:

(وَجاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَأَنْفُسِكُمْ فِى سَبيلِ اللّهِ).[١]

[١] توبه(٩) آيه ٤١.