لفظ روح، همان طور كه در روح القدس استعمال مى شود، در مطلق انسانى كه داراى روح ـ اعم از راستى و ضلالت ـ است نيز به كار مى رود و استعمال لفظ روح در معناى دوم در كتب عهدين زياد است از باب نمونه، در نامه اول يوحنا چنين آمده است:

اى محبوبان، هر روح را باور ننماييد، بلكه ارواح را بيازماييد كه آيا از خدا هست يا نه; زيرا پيامبران دروغگو در جهان زياد پيدا شده اند و از اين جا مى شناسيم روح خدا را. هر روحى كه به عيساى مسيح مجسم شده، از خداست و هر روحى كه عيساى مجسم شده را انكار كند از خدا نيست و هم چنين است آن روح مخالف مسيح (دجال) كه شنيده ايد مى آيد و الان هم در جهان است. ما از خدا هستيم و هر كه خدا را مى شناسد، سخن ما را مى شنود و آن كه از خدا نيست به ما گوش نمى گيرد. روح حق و روح ضلالت را از اين تميز مى دهيم.[١]

اين جمله ها حاكى است كه استعمال روح در غير روح القدس شايع است و ذيل آن صريحاً مى رساند كه هر كس به حق و راستى دعوت كند، او روح حق است و هر كس به ضلالت و گمراهى دعوت نمايد او روح ضلالت است.

بنابراين اگر به پيامبر موعود «روح راستى» گفته شده است براى اين است كه او مردم را به راستى و حقيقت دعوت خواهد نمود. و اين نوع تعبير در ميان ملل

[١] نخستين رساله يوحنا، باب چهارم، جمله ١ـ٧ به نقل از: عهد جديد، چاپ لندن ١٨٣٧م.