٣. امتيازاتى كه حضرت مسيح براى «فارقليط» قائل شده، و شرايط و نتايجى كه براى آمدن او شمرده است، اين مطلب را قطعى مى سازد كه منظور از «فارقليط» جز پيامبر موعود نخواهد بود. اين علايم مانع از آن است كه آن را به روح القدس تفسير نماييم. اكنون مشروح قراين:

الف)حضرت مسيح سخن خود را چنين آغاز كرد: «اگر شما مرا دوست داريد احكام مرا نگاه داريد و من از پدر خواهم خواست تا «فارقليط» ديگرى به شما خواهد داد».[١]

اوّلاً، از اين كه حضرت مسيح مهر و محبت خود را به رخ آنها مى كشد حاكى است كه او احتمال مى دهد گروهى از امت او زير بار كسى كه وى از آمدن او بشارت مى دهد، نخواهند رفت و لذا از طريق تحريك عواطف مى خواهد آنان را به پذيرفتن او وادار سازد و اگر منظور از فارقليط ـ آن طور كه مفسران انجيل تصور كرده اند ـ همان روح القدس باشد در اين صورت به چنين زمينه سازى احتياج نبود; زيرا روح القدس پس از نزول، آن چنان در قلوب و ارواح تأثير مى كند كه براى كسى جاى ترديد و شك و انكار باقى نمى ماند، ولى اگر مقصود پيامبر موعود باشد، به يك چنين زمينه سازى نياز شديد هست; چون نبى موعود، جز از طريق بيان و تبليغ در قلوب و ارواح تأثيرى و تصرفى نمى كند و روى اين ملاحظه، گروهى منصف به وى مى گروند و گروهى از او روى برمى گردانند.

حتى حضرت مسيح به اين مقدار تذكر اكتفا نكرد. در جمله ٢٩ از باب ١٤ در اين قسمت پافشارى كرده و فرمود: «اكنون قبل از وقوع به شما خبر دادم تا وقتى

[١] باب ١٤، جمله ١٥.