اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٨٢
پروردگارا! مرا به كارى كه رضايت تو در آن است، راهنمائى فرما.
خداوند در جواب فرمود:
رضايت من در راضى بودن تو به قضا و قدرم است. «١» يعنى اگر تو نسبت به قضا و قدر من راضى باشى من هم نسبت به تو خشنود خواهم بود.
٥- آرامش جسمى ناراحتىهاى ناشى از ناخشنودى به آنچه كه گذشته و مىگذرد، موجب بيمارى جسمى و افسردگى روحى مىشود. حضرت على (ع) مىفرمايد:
مَنْ رَضِىَ مِنَ اللَّهِ بِما قَسَّمَ لَهُ إِسْتَراحَ بَدَنُهُ. «٢» هر كس به آنچه كه خداوند براى او قسمت كرده، راضى باشد جسمش در آرامش و راحتى است.
عواقب عدم رضا هر كس به قضاى الهى راضى نباشد در حقيقت از مرز ايمان خارج شده، وارد كفر گرديده است. چه اينكه، اگر ما خداوند را يكتا مؤثّر در عالم وجود دانسته، اراده او را بر همه چيز و همه كس غالب مىدانيم، پس چرا به حكم و اراده او راضى نباشيم؟! حضرت على (ع) مىفرمايد:
مَنْ لَمْ يَرْضَ بِالْقَضاءِ دَخَلَ الْكُفْرُ دينَهُ. «٣» هر كس به قضا (و قدر خدا) راضى نباشد؛ كفر در دينش راه پيدا كرده است.