اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٧٧

درس هشتم: رضا و تسليم‌ آدمى در گذر زندگى با يك سلسله رويدادها و حوادث گوناگون (طبيعى و غير طبيعى) روبرو است؛ سلامتى و بيمارى، خوشى و ناخوشى، شادى و غم، فقر و غنا و سختى و آسانى همواره با زندگى انسانها همراه است. در اين ميان، مؤمن بايد نسبت به امورى كه از حيطه قدرت انسان خارج است، تسليم و راضى باشد تا با حفظ آرامش روحى، بتواند مشكلات را حل كرده و رنجها و سختى‌ها را تحمل كند.
كسانى كه نور ايمان قلبشان را روشن كرده است، در برابر حوادث روزگار دل به خدا بسته، در درگاه الهى سر تعظيم فرود مى‌آورند.
موحّدان، آغاز و پايان كارشان را در دست قدرت الهى مى‌بينند و تمام امور را متعلّق به اراده او مى‌دانند. از اينرو، هر غم و اندوه، يا سرور و خوشحالى را از ناحيه حق تعالى به حساب آورده، تن به قضاى وى مى‌دهند.
رضاى بنده از خدا اين است كه:
آنچه از قضاى الهى مى‌گذرد ناخوش نداشته باشد. و رضاى خدا از بنده به اين است كه: بنده فرمان او را بكار گيرد، و از امورى كه نهى كرده، اجتناب ورزد. «١» و تسليم يعنى گردن نهادن به تمامى اوامر الهى و قبول بى قيد و شرط آن.
فرمان خدا كه براى مصلحت انسان و حفظ منافع وى است، بايد مورد پذيرش همه قرار گيرد و مخالفت با آن، نشانه گمراهى و انحراف از مسير حق است.