اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٥٠

الْكَريمُ يَشْكُرُ الْقَليلَ وَاللَّئيمُ يَكْفُرُ الْجَزيلَ. «١» انسان كريم براى كم، سپاسگزارى مى‌كند و لئيم در مقابل بسيار، ناسپاس است.
بنابراين غرور در مقابل خدا و طغيان در برابر او، از موانع اساسى نيل به كرامت است.
٢- دنياطلبى‌ منظور از دنيا، طبيعت نيست؛ زيرا طبيعت از مظاهر الهى است، بلكه منظور از دنياطلبى، دنياى مذموم، و دلبستگى به ماديات است. در اين مورد قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَاعْلَمُوا انَّمَا الْحَيوةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زينَةٌ وَ تَفاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكاثُرٌ فِى الْامْوالِ وَالْاوْلادِ (حديد: ٢٠)
بدانيد كه زندگى دنيا بازيچه و بيهودگى و آرايش و فخر فروشى و افزون جويى در اموال و اولاد است.
بنابراين دنياطلبى و دلبستگى به مظاهر مادى دنيا، مانع ورود انسان به مدرسه كرامت الهى مى‌باشد. غفلت از مرگ، انسان را به عالم طبيعت علاقمند و در او دلبستگى ايجاد مى‌كند و با دلبستگى به دنيا كه نشئه پست است، انسان به كرامت الهى نخواهد رسيد.
قرآن مى‌فرمايد:
يَأْخُذُونَ عَرَضَ هذَا الْادْنى (اعراف: ١٦٩)
متاع اين دنياى پست را گرفتند.
دلبستگى به متاع پست، در انسان پستى ايجاد مى‌كند و در اين صورت لايق كرامت نخواهد بود.
٣- اعمال پست‌ انسان طالب كرامت بايد از هر نوع پستى پرهيز كند و اعمال و اخلاق خود را از آن پاكيزه سازد، زيرا با پستى طلبى و ميل به دنائت نمى‌توان به مرتبه كرامت رسيد.