اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٠٠

بدان بياراييد و كشتى‌ها را مى‌بينى كه دريا را شكافته به پيش مى‌روند تا شما از فضل خدا روزى بطلبيد و شايد سپاسگزارى كنيد.
شكر عام‌ شكر عام تشكرى است كه نسبت به همه نعمت‌ها انجام مى‌گيرد و با همه آنها مناسبت دارد. امير مؤمنان (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
شُكْرُ كُلِّ نِعْمَةٍ الْوَرَعُ عَمَّا حَرَّمَ اللَّهُ. «١» سپاسگزارى هر نعمتى پرهيز از چيزهايى است كه خدا حرام كرده است.
هشام بن احمر مى‌گويد: در بيرون مدينه با حضرت كاظم (ع) سواره مى‌رفتيم امام از مركبش پايين آمد و سر به خاك نهاد و سجده‌اى طولانى كرد. پس از آنكه سر از سجده برداشت و سوار مركب شد، عرض كردم: فدايت شوم! سجده‌ات طولانى شد؟ فرمود:
آرى. من هر گاه نعمتى را كه خدا ارزانيم داشته بياد مى‌آورم، دوست دارم (اينگونه) شكرش را به جاى آورم. «٢» حضرت صادق (ع) مى‌فرمايد:
هرگاه خداوند نعمتى را ارزانيت كرد، دو ركعت نماز بجاى آور و در ركوع و سجود آن بگو:
«الْحَمدُ لِلَّهِ شُكْراً وَ حَمْداً» و در ركوع و سجده ركعت دوّم بگو: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ اسْتَجابَ دُعائى‌ وَ أَعْطانى‌ مَسْئَلَتى‌» سپاس خدائى را كه دعايم را پذيرفت و خواسته‌ام را عطا فرمود. «٣» شكر خاص‌ منظور از «شكر خاص» سپاسگزارى مخصوص هر نعمت است.