اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٦٦

رسول خدا (ص) فرمود:
بپرهيزيد از غيبت، زيرا غيبت سخت‌تر و بدتر است از زنا، چون ممكن است كسى زنا كند و بعد توبه نمايد و خدا هم توبه او را بپذيرد ولى غيبت كننده آمرزيده نمى‌شود تا اينكه كسى كه غيبتش را كرده او را ببخشد. «١» و نيز فرمود:
در شب معراج گروهى را ديدم كه صورت خود را با ناخن‌هايشان مى‌خراشيدند. از جبرئيل سؤال كردم چه گروهى از مردم‌اند؟ گفت اينان كسانى هستند كه غيبت مى‌كردند و متعرّض آبروى مردم مى‌شدند. «٢» ٢- افترا افترا آن است كه كسى چيزى را كه مى‌داند جزء دين نيست در دين داخل كند. مثلًا حلالى را حرام و يا حرام را حلال معرفى كند و احكام الهى را به زبان بازى بگيرد. كه اين حرام و گناه بزرگى است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَ لا تَقُولُوا لِما تَصِفُ الْسِنَتُكُمُ الْكَذِبَ هذا حَلالٌ وَ هَذا حَرامٌ لِتَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ انَّ الَّذينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ (نحل: ١١٦)
و نبايد چيزى را كه با زبان وصف مى‌كنيد، دروغ باشد و نگوئيد اين حلال و اين حرام است كه افترا و دروغ نسبت به خداوند باشد آنانكه بر خداى خود دروغ مى‌بندند رستگار نخواهند شد.
٣- نفاق يا دو زبانى‌ نفاق در سخن گفتن يا دو زبانى آن است كه انسان با هر كس روبرو شود به گونه‌اى سخن بگويد كه او را خوش آيد؛ در حضور او طورى صحبت كند و در غيبت بگونه‌اى ديگر.