اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٤٤

روح الهى منشأ كرامت انسان‌ منشأ كرامت انسان همان فطرت الهى است. خلقت انسان بگونه‌اى است كه كرامت در ذات او نهفته است و استعداد تقويت كرامت در متن خلقت او وجود دارد.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى‌ آدَمَ ... (اسراء: ٧٠)
ما فرزندان آدم را كرامت بخشيديم كرامتى كه براى انسان مطرح شده، يك كرامت اعتبارى نيست بلكه كرامتى ذاتى و حقيقى است. مرحوم علامه طباطبائى مى‌گويد:
مراد آيه بيان حال جنس بشر است و مقصود از تكريم اختصاص دادن به عنايت و شرافت دادن به خصوصيتى است كه در ديگران نباشد. «١» بنابراين از نظر قرآن كليه انسانها از يك كرامت ذاتى برخوردارند كه در نوع خلقت آنها وجود دارد و موجودات ديگر از آن بى‌بهره‌اند.
حال بايد ديد چه خصوصيتى در فطرت انسان وجود دارد كه موجب كرامت او گرديده است؟ براى روشن شدن اين مطلب يادآورى دو نكته لازم است:
الف- انسان داراى دو بعد مادى و الهى است و علت سجده ملائكه بر انسان، بعد مادى او نيست، زيرا در شئون مادى ساير حيوانات با انسان شريكند، بنابراين بعد الهى انسان است كه موجب سجده ملائكه بر او شده است.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
[ ٧١ ]- ٧٢)
هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان گفت، من بشرى را از گل مى‌آفرينم، پس آنگاه كه او را با خلقت كامل بياراستم و از روح خود در او دميدم، بر او به سجده درافتيد.