درس دهم: شكر «شكر» در لغت به معناى تصور نعمت در ذهن و اظهار آن در گفتار و كردار است. «١» سپاسگزارى با قلب، زبان و عمل، در روايات اسلامى نيز آمده است و مى‌توان گفت:
معناى اصطلاحى «شكر» همان معناى لغوى آن است.
امام صادق (ع) مى‌فرمايد:
مَنْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ بِنِعْمَةٍ فَعَرَفَها بِقَلْبِهِ فَقَدْ أَدَّى شُكْرَها. «٢» هر كس نعمت خدا داده را با دل بشناسد شكرش را ادا كرده است.
و نيز مى‌فرمايد:
شُكْرُ النِّعْمَةِ اجْتِنابُ الَمحارِمِ وَ تَمامُ الشُّكْرِ قَوْلُ الرَّجُلِ: أَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ. «٣» سپاسگزارى نعمت، دورى از كارهاى حرام است و شكر كامل، گفتن سپاس خداى را كه پروردگار عالميان است.
مراتب شكر «سپاسگزارى» در برابر «نعمت گستر» در سه مرتبه انجام مى‌پذيرد: قلب، زبان و عمل.» «٤»