اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٧٩

حضرت على عليه‌السلام مى‌فرمايد:
الْايمانُ عَلى أَرْبَعَةِ أَرْكانٍ: أَلتَّوَكُّلُ عَلَى اللَّهِ، وَالتَّفْوِيضُ إِلَى اللَّهِ وَالتَّسْليمُ لِأَمْرِ اللَّهِ وَالرِّضى بِقَضاءِ اللَّهِ. «١» ايمان بر چهار پايه استوار است: توكل بر خدا، تفويض (و واگذارى امور و حوادث آينده) به خدا، تسليم در برابر فرمان خدا و رضايت به قضاى الهى.
اسوه‌هاى رضا و تسليم‌ پيامبران صلوات‌الله عليهم، ائمه معصومين عليهم‌السلام، مؤمنان و صالحان، هماره در راه حق گام برداشته تسليم فرمان خدايند و در اين راه از اهداى جان خويش و عزيزانشان هم دريغ نمى‌كنند و راضى به قضا و قدر الهى‌اند.
مؤمنان و موحدان راستين، در مشكل‌ترين لحظات زندگى فقط به خدا توجّه دارند و رضاى او را مى‌طلبند آنان از همه چيزشان مى‌گذرند تا خشنودى معبودشان را بدست آورند. در اينجا به چند نمونه از آنان اشاره مى‌شود:
١- حضرت ابراهيم (ع) به دستور خداوند براى انجام رسالت خويش، همسرش هاجر و فرزندش اسماعيل را در سرزمين مكّه (كه در آن روز بيابانى خشك و بى آب و علف بود) گذاشت و خودش به سرزمين شام بازگشت.
حضرت ابراهيم (ع) گاهگاهى به ديدار هاجر و اسماعيل مى‌رفت و حال آنان را جويا مى‌شد.
در يكى از سفرها مأمور شد اسماعيل را به درگاه خدا قربانى كند وقتى اين مأموريت را با فرزندش در ميان نهاد، اسماعيل با صراحت و قاطعيت گفت:
يا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ سَتَجِدُنى‌ إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرينَ (صافات: ١٠٢)
پدرم هر چه دستور دارى اجرا كن، به خواست خدا مرا از صابران خواهى يافت.