درس هفتم: يقين‌ «يقين عبارت است از اعتقاد ثابت و قطعى انسان به امرى كه مطابق با واقع بوده و با هيچ شبهه‌اى، هر قدر هم قوى، قابل زوال نباشد.» «١» مرحوم علّامه طباطبائى (ره) مى‌فرمايد:
يقين به معنى قوّت ادراك ذهنى است، به طورى كه قابل زوال و ضعف نباشد. «٢» مورد و متعلّق يقين يا مربوط است به چيزى كه از لوازم و اجزاء ايمان است مانند اعتقاد به وجود خداوند تبارك و تعالى‌ و بعثت انبيا و عالم آخرت، و يا مربوط به امورى است كه دخالتى در ايمان ندارد و آنچه در كمال انسان و رسيدن او به سعادت نقش دارد، قسم اول است و آن يقين داشتن به اين است كه تمام امور هستى به دست خداست و او مسبّب الاسباب مى‌باشد؛ هيچگونه توجهى به غير او نداشته بلكه همه اسباب و وسائط را مسخّر فرمان و حكم خدا بداند.
بداند كه خدا ضامن روزىِ اوست و هر چه را او مقدّر كرده مى‌رسد، و در نتيجه طمعى به ديگران نداشته باشد.
بداند كه نتيجه تمامى اعمال خوب و بد خود را مى‌بيند و خدا شاهد و ناظر بر اعمال، خود حاكم روز قيامت است و حتى از خاطرات قلبى انسان نيز آگاه است. اين حقيقت يقين است.