اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٦٣
درس ششم: حفظ زبان اهميت و نقش زبان زبان از نعمتهايى است كه به انسان اعطا شده و او براى رساندن مقاصد خود به ديگران بدان محتاج است.
قرآن كريم در موارد متعددى اين نعمت را يادآور شده و مىفرمايد:
خَلَقَ الْأِنْسانَ عَلَّمَهُ الْبَيانَ (رحمن: ٣- ٤)
خدا، انسان را آفريد و به او قدرت بيان را تعليم فرمود.
بلافاصله پس از بيان آفرينش انسان، تعليم بيان را ذكر فرموده و اين نشانگر اهميت مطلب است.
زبان، نقشى وسيع در ابعاد زندگى انسان دارد و كاربرد آن بيش از ساير اعضا مىباشد.
زيرا آنچه را انسان به وسيله قواى ظاهرى درك نمايد و آنچه را با عقل يا وهم يا خيال درمىيابد مىتواند با زبان اظهار كند.
زبان پردهدار روح وسيع و باطن نامحدود انسان است كه درباره موجود و معدوم، حق و باطل، معلوم و مجهول سخن مىراند و هيچگونه محدوديتى در قلمرو آن نيست، نه در جانب خير براى آن مرزى وجود دارد و نه در طرف شرّ حدّى مىشناسد. بالاتر از همه اينها كفر و ايمان از طريق گواهى دادن زبان صورت مىپذيرد.