١- آزمندى‌ حرص و طمع و چشم دوختن به مال و منال مردم، به شدّت، مناعت و بزرگوارى انسان را خدشه دار مى‌كند. امير مؤمنان صلوات‌اللّه عليه، آزمندى را ذلّت نقد مى‌شمارد و مى‌فرمايد:
الطَّمَعُ مَذَلَّةٌ حاضِرَةٌ. «١» امام باقر (ع) به جابربن يزيد جعفى، سفارش مى‌كند كه اگر عزّت مى‌خواهى، طمع را در وجودت نابود كن:
... اطْلُبْ بَقاءَ الْعِزّ بِاماتَهِ الْطَّمَعِ. «٢» امام صادق (ع) نيز از قول لقمان حكيم نقل مى‌كند كه به فرزندش چنين سفارش كرد:
اگر مى‌خواهى عزّت جهان را گردآورى، از آنچه در دست مردم است، چشم طمع بپوش كه پيامبران و صدّيقان، با قطع طمع به چنين مقامى رسيدند. «٣» ٢- باطل گرايى‌ گام نهادن در راه باطل، پشت پا زدن به حق است و هر كس با حق سر ستيز بردارد قطعاً ذليل خواهد شد. به فرموده امام عسكرى (ع):
اصول اخلاق فردى ٦٧ ٣ - نفاق يا دو زبانى ص : ٦٦ ما تَرَكَ الْحَقَّ عَزيزٌ الَّا ذَلَّ وَ لا اخَذَ بِهِ ذَليلٌ الَّا عَزَّ. «٤» هيچ عزيزى حق را ترك نكرد جز اينكه خوار گشت و هيچ ذليلى آن را بر پا نداشت جز اينكه عزيز شد.