اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٥٨
- قناعت:
ثَمَرَةُ الْقَناعَةِ الْعِزُّ. «١» - شجاعت:
الشَّجاعَةُ عِزُّ حاضِرٌ. «٢» آفات عزّتمندى آنچه بيان شد، تنها يك روى سكّه يعنى راههاى كسب سرافرازى و عزّتمندى بود و روى ديگر آن، ذلّت ستيزى و مبارزه با آفاتى است كه اين اصل اصيل اخلاقى را تهديد مىكند؛ آفاتى كه انسان را به وادى ذلّت و خوارى مىكشاند، واديى كه مؤمن- در هيچ شرايطى- نبايد در آن پا گذارد، زيرا مولايش على (ع) مىفرمايد:
الْمَنِيَّةُ وَ لَا الْدَّنِيَّةُ. «٣» مرگ آرى، ولى پستى هرگز؟
امام سوم شيعيان، همه مشكلات و ناجوانمردىهاى حكومت اموى را تحمّل كرد، تن به مرگ سرخ داد، سر به نيزه سپرد ولى با سرافرازى فرياد برآورد:
وَاللَّهِ لا اعْطيكُمْ بِيَدى اعْطاءَ الذَّليلِ وَ لا اقِرُّلَكُمْ اقْرارَ الْعَبيدِ. «٤» به خدا سوگند! ذليلانه دست بيعت به شما نخواهم داد و چون بردگان در برابرتان نخواهم ايستاد.
آفت زدايى بدين معناست كه مؤمن بايد آفت هايى را كه به عزّتش آسيب مىرسانند، شناسايى كرده آنها را نابودسازد. برخى از آنها عبارتند از: