اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٥٥

امام صادق (ع) نيز در سخنى حكيمانه بر قطعيت و حتمى بودن عزّت مؤمن تأكيد كرده و فرموده است:
انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ فَوَّضَ الَى الْمُؤْمِنِ كُلَّ شَىْ‌ءٍ الَّا اذْلالَ نَفْسِهِ. «١» خداوند متعال، اختيار همه چيز را به مؤمن سپرده است جز خوار ساختن خودش را.
اسباب عزّتمندى‌ بديهى است كه ايمان، شرط لازم براى كسب عزّت هست ولى شرط كافى نيست، بدين معنا كه بى ايمان هرگز عزيز نخواهد شد ولى مؤمن بايد اسباب ديگرى نيز فراهم سازد تا عزّتى كامل بيابد و عزيز حقيقى گردد، با جستجو در روايات خاندان وحى، به تبيين آن اسباب مى‌پردازيم:
١- اطاعت خدا بهترين ره يافت صلابت و عزّت، اطاعت و فرمان بردارى از خداوند عزيز است. چرا كه اطاعت مخلصانه، حبل المتين تقرّب به سوى خداست و هر چه انسان به منبع عزّت، نزديك‌تر شود، عزتّش افزون مى‌گردد، چنانكه به حضرت داوود (ع) وحى كرد:
وَضَعْتُ الْعِزَّ فى‌ طاعَتى‌. «٢» عزّت را در اطاعت خويش نهاده‌ام.
و امير مؤمنان صلوات اللّه عليه عزّت و قوّت را در اطاعت خدا مى‌داند:
مَنْ اطاعَ اللَّهَ سُبْحانَهُ عَزَّ وَ قَوى‌. «٣» اطاعت و عبادت ذات مقدس خدا، تنها راه حقى است كه انسان مى‌پيمايد و جز آن،