اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٤٧

٢- اجتناب از كارهاى بيهوده‌ ياوه‌گوئى و بيهوده‌سرائى با كرامت ناسازگار است كسانى كه به امور بيهوده مشغول مى‌شوند و با انجام كارهاى بى فايده عمر خود را به بطالت مى‌گذرانند، از كرامت برخوردار نيستند. قرآن مجيد مى‌فرمايد:
وَ اذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً (فرقان: ٧٢)
بندگان خدا كسانى هستند كه وقتى به امر بيهوده‌اى بگذرند با كرامت از آن عبور مى‌كنند.
٣- پايمردى و استقامت‌ روح انسان كريم از چنان استحكامى برخوردار است كه حوادث ناگوار، قادر به ايجاد عدم تعادل در او نيست. امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
النَّفْسُ الْكَريمَةُ لاتُؤَثِّرُ فيهَا النَّكَباتُ. «١» حوادث ناگوار در روح انسان كريم اثر نمى‌گذارد.
٤- تنفر از پستى‌ از نشانه‌هاى بارز انسانهاى كريم، عدم همسوئى با لئيمان و نگشتن گِرد كارهاى پست است چه بسا انسانهاى پست تن به كارهايى بدهند و به آن افتخار هم بكنند ولى كريمان نه تنها دست به آن نمى‌زنند بلكه در قلب نيز از چنين كارهايى متنفرند. به طور مثال افراد پست و خود فروخته ممكن است براى نفع شخصى خود دست به جاسوسى براى دشمن بزنند و چنين كار خائنانه را كارى شرافتمندانه و پر درآمد محسوب كنند، ولى انسانهاى كريم و بزرگوار اگر از گرسنگى بميرند تن به چنين ذلتى نخواهند داد. امير مؤمنان (ع) در اين باره مى‌فرمايد:
الكَريمُ يَزْدَجِرُ عَمّا يَفْتَخِرُ بِهِ اللَّئيِمُ. «٢» شخص بزرگوار از افتخارات افراد پست متنفر است.