اصول اخلاق فردى - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٤٣

درس چهارم: كرامت‌ يكى از مفاهيم متعالى در اخلاق اسلامى، كرامت انسان است.
كرامت از نظر لغوى ضد پستى و لئامت بوده «١» و نيز به معناى صفات پسنديده‌اى است كه در انسان وجود دارد «٢» و كسى كه به انواع نيكى و فضائل آراسته باشد، كريم مى‌گويند. «٣» در روايات كرامت همان نزاهت از پستى و فرومايگى و آراستگى به فضائل اخلاقى است روح بزرگوار و منزه از هر پستى را كريم مى‌گويند.
در حقيقت كرامت معنايى دارد كه در فارسى معادل ندارد، زيرا دو معنا در لفظ كرامت نهفته است: منزه بودن از پستى و فرومايگى و نيز آراسته بودن روح انسان به صفت بزرگوارى. «٤» امير مؤمنان (ع) مى‌فرمايد:
الْكَرَمُ حُسْنُ السَّجيَّةِ وَاجْتِنابُ الدَّنيَّةِ. «٥» كرامت، نيكى اخلاق و پرهيز از پستى است.
در اين روايت هر دو معناى كرامت بيان شده است.