درس اوّل: خودشناسى‌ هدف اساسى از بعثت همه انبيا، هدايت انسان به سوى خداست براى اينكه انسان بتواند اين راه را طى كند و هر روز گامى به پيش بردارد، بايد به امورى شناخت پيدا كند و از مسائلى آگاه شود، بايد جهان را بشناسد و قوانين حاكم بر آن را بداند و از خالق و آفريننده آن آگاه شود. بايد موقعيت خود را در جهان هستى دريابد و به سرمايه‌ها و توانهاى خود واقف شود. بايد هدفها و آرمانهاى جهان هستى را عموماً و سعادت و كمال انسان را خصوصاً تشخيص دهد و راه‌هاى رسيدن به آن را پيدا كند و مهم‌ترين موضوعى كه انسان مى‌كوشد تا از آن آگاه شود و شناختن آن تأثيرى اساسى در زندگى و سعادت او دارد، «خداوند» است، و انسان از راه شناخت «خود» مى‌تواند خدا را بشناسد.
پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه. «١» كسى كه خود را بشناسد، خداى خويش را نيز مى‌شناسد.
پس اساسى‌ترين و مفيدترين چيزى كه انسان بايد بشناسد، «خود» او است.
امير مؤمنان عليه‌السلام مى‌فرمايد: