پيامدها بدون ترديد، تملق و چاپلوسى، آثار ويرانگرى در فرد و جامعه دارد. در اينجا به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:
١- گرفتارى در دام شيطان‌ رذايل اخلاقى از جمله چاپلوسى، دامى شيطانى است كه رهايى از آن چه بسا مشكل است. به فرموده امام على عليه السلام:
«حُبُّ الْاطْراءِ وَالْمَدْحِ مِنْ اوْثَقِ فُرَصِ الشَّيْطانِ» «١» خوش داشتن تملّق و ستايش، از مطمئن‌ترين فرصت‌هاى شيطان است.
٢- ترور شخصيت‌ چاپلوس با دروغ و دو رويى، به تخريب شخصيت ديگران مى‌پردازد؛ او نخست طرف مقابل را ملعبه قرار مى‌دهد؛ چنان كه امام على عليه السلام مى‌فرمايد:
«مادِحُ الرَّجُلِ بِما لَيْسَ فيهِ مُسْتَهْزِءٌ بِهِ» «٢» ستايشگر ناحق، مسخره كننده فرد است.
و در نهايت به نابودى و ترور شخصيت او مى‌پردازد، به فرموده همان امام:
«مَنْ مَدَحَكَ فَقَدْ ذَبَحَكَ» «٣» هر كسى مدح تو را بگويد، [در واقع‌] تو را ذبح كرده است.
٣- رسوايى‌ آفتاب حقيقت براى هميشه پشت ابرهاى جوسازى و سالوسى پنهان نمى‌ماند و دير يا زود، عملكرد، اخلاق و گفتار چاپلوسان، آنان را رسوا مى‌كند. امام على عليه السلام در اين‌