شرح صدر در وجود افراد، به آنان كمك مى‌كند تا به مقابله با سختى‌ها و مشكلات روند و توان تحمّل ناگوارى‌ها را در اين راه كسب كنند.
آيات قرآنى و زندگى پيامبران الهى بيان مى‌دارند كه شرح صدر از لوازم رهبرى و مديريت انبياى الهى بوده و آن بزرگواران رسالت خود را با برخوردارى از شرح صدر، قدرت روحى و دريا دلى به انجام رسانده‌اند. ضرورت دريا دلى را از تقاضاى حضرت موسى عليه السلام مى‌توان دريافت؛ آن حضرت پس از آنكه از جانب خداوند براى نجات قوم بنى اسرائيل مأموريت يافت، عرض كرد:
«رَبِّ اشْرَحْ لى‌ صَدْرى‌» «١» پروردگارا! سينه‌ام را گشاده كن.
رسول خدا صلى الله عليه و آله نيز با عنايات خداوند از اين نعمت بزرگ بهره‌مند بود و انواع ناملايمات و سختى‌ها را در مسير رهبرى خود تحمّل كرد؛ به طورى كه قرآن كريم اين نعمت بزرگ را به آن بزرگوار يادآور مى‌شود:
«الَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ» «٢» امير مؤمنان عليه السلام نيز شرح صدر را ابزار ضرورى مديريت دانسته، مى‌فرمايد:
«الَةُ الرُّياسَةِ سِعَةُ الصَّدْرِ» «٣» و انسان محروم از آن را در انجام وظايف ناكام مى‌داند و مى‌فرمايد:
«مَنْ ضاقَ صَدْرُهُ لَمْ يَصْبِرْ عَلى‌ اداءِ حَقٍّ» «٤» كسى كه سينه‌اش تنگ باشد، توان اداى حق (و انجام وظايف) را ندارد.
امام رضا عليه السلام نيز در اين باره مى‌فرمايد: