اخلاق مديريت (ج1) - واثقی، قاسم - الصفحة ١٠١
طبق اين اصل اسلامى، مدير مسلمان موظّف است همواره، علاوه بر كارهاى خوب، كارهاى مشكوك و مشتبه دوستان، همكاران و زيردستان خود را حمل بر صحّت كند و به شدّت از بدگمانى به آنان بپرهيزد؛ چرا كه بدانديشى درباره مسلمانان از وسوسههاى شيطان و خواستههاى نفس اماره است.
كاربرد خوشبينى در مديريت خوشبينى از صفاى دل و صداقت درون اشخاص حكايت مىكند و مدير خوشسيرت همواره به همكاران خود با ديده نيك مىنگرد و دل با صفاى او آينه خوبىهاى ديگران است. ارتباطى كه از اين رهگذر ميان او و زيردستان و ديگر مديران برقرار مىگردد، بسيار كارساز است. برخى از دستاوردهاى نيكوىِ خوشبينى در امور زير تجلّى مىيابد:
الف- فضاى دوستانه امير مؤمنان عليه السلام مىفرمايد:
«مَنْ حَسُنَ ظَنُّهُ بِالنَّاسِ حازَ مِنْهُمُ الَمحَبَّةَ» «١» هر كس نسبت به مردم خوشگمان شود، دوستى آنان را به چنگ آورد.
با حاكم شدن جوّ دوستى و رفاقت، بدون ترديد، انسجام، همدلى، همكارى و كارآيى نيز، افزون مىشود و هر چه بيشتر بر توفيق مدير مىافزايد.
ب- آسايش و سلامت همان امام مىفرمايد:
«حُسْنُ الظَّنِّ راحَةُ الْقَلْبِ وَ سَلامَةُ الدّينِ» «٢» خوش گمانى، مايه آسودگى خاطر و سلامت دين است.