جامعه‌ها به ركود انسانيت و حيات مبتلا مى‌شوند و از سعادت فاصله مى‌گيرند. به همين دليل در اخلاق اسلامى از تبعيض، بى عدالتى، حق كشى و هرگونه ستم‌گرى به شدّت نكوهش شده و اسلام به كلى آن را تحريم كرده است.
نمودهاى عدالت‌ هر يك از مديران اسلامى نسبت به مجموعه، همكاران، امكانات، توليدات و كارآيى تشكيلات تحت اشراف خود، «امين» و «عادل» شمرده مى‌شوند و چنين خصلتى در واقع شرط لازم مديريت آن‌هاست و هر كس فاقد چنين شرطى باشد، نبايد مسؤوليت بپذيرد. موارد زير، نمودهايى از عدالت مدير هستند:
١- تقسيم مسؤوليت‌هاى مجموعه براساس كارآيى، تخصص، تعهّد و لياقت افراد؛ ٢- پرداخت حقوق و مزاياى زير مجموعه طبق قانون و مقررات صحيح؛ ٣- هزينه‌كردن وقت و بودجه براى بخش‌هاى مختلف و كاركنان هر قسمت، به اندازه ضرورت؛ ٤- كار و مسؤوليت خواستن از هر شخص و بخشى، به اندازه توان و وظيفه؛ ٥- تشويق و تنبيه، براساس برجستگى يا گسستگى از كار و مسؤوليت؛ به تعبير امير مؤمنان عليه السلام:
«وَ لا يَكُونَنَّ الُمحْسِنُ وَالْمُسى‌ءُ عِنْدَكَ بِمَنْزِلَةٍ سَواءٍ فَانَّ فى‌ ذلِكَ تَزْهيداً لِاهْلِ الْاحْسانِ فِى الْاحْسانِ وَ تَدْريباً لِاهْلِ الْاساءَةِ عَلَى الْاساءَةِ» «١» نبايد نيكوكار و بدكار نزد تو مساوى باشند. زيرا چنين روشى سبب بى رغبتى نيكوكاران به كار نيكو و جرأت بدكاران به كار بد مى‌گردد.
٦- جايگزين نشدن روابط انسانى (گرچه در حد متعارف لازم است) با ضوابط؛ ٧- پرهيز از پذيرفتن هرگونه رشوه مادّى و معنوى در قالب هديه، عيدى، پورسانت،