ديدنشان مى‌رفت و اگر بيمار بودند عيادتشان مى‌كرد.» «١» همين‌طور هميشه به فكر اصحاب صفّه (مسلمانان فقيرى كه در مسجد زندگى مى‌كردند) بود، براى آنان غمخوارى مى‌كرد و در رفع نيازهايشان مى‌كوشيد. «٢» امير مؤمنان عليه السلام نيز در ايام حكومت، در سخت‌ترين شرايط آب و هوايى از خانه بيرون مى‌آمد و خود را در دست‌رس مردم مى‌گذاشت تا نيازهاى خود را بر او عرضه كنند. «٣» حتى نقل شده روزى يك درهم براى تهيه قوت خانواده‌اش قرض كرده بود، در بين راه مقداد را ديد كه نگران غذاى خانواده خويش است، آن درهم را به او پرداخت و خانواده او را بر خانواده خويش مقدّم داشت. «٤»