ما كودكان خود را در سن پنج سالگى به نماز وامى‌داريم، شما نيز آنها را در سنّ هفت سالگى به نماز واداريد. همچنين ما به فرزندانمان در سنّ هفت سالگى دستور مى‌دهيم كه به اندازه طاقتشان روزه بگيرند، يك روز، نصف روز، كمتر يا بيشتر و هرگاه تشنگى و گرسنگى بر آنها غلبه كرد، افطار مى‌كنند، تا به روزه عادت كنند، ولى شما اطفالتان را در نه سالگى به روزه واداريد، هر مقدار از روز را كه توانستند و هرگاه تشنگى بر آنها چيره شد، افطار كنند.[١]

پدر و مادر و نيز مربيان تربيتى بايد توجه داشته باشند كه آموزش دينى كودكان، با سنّ و مقتضاى سنّى و عقلى آنان مطابقت داشته باشد. آنچه كه به يك دختر ده ساله آموخته مى‌شود، هرگز به پسر آموخته نمى‌شود. و نيز دختر ده ساله (براى مثال) بايد بيش از پسر ده ساله به مسائل دينى خود آگاه باشد؛ پس به آموزش دينى بيشترى نياز دارد.

٢- استعداد علمى‌

براى پرورش استعداد علمى كودك بايد از هر وسيله و زمينه‌اى استفاده كرد و به جنبه‌هاى گوناگون آن پرداخت. پدر و مادر بايد به فرزندان خود فرصت دهند تا بارقه‌هاى خلّاقيت و سازندگى را، پيش از آنكه به خاموشى گرايد، در درون خود شعله‌ور سازند و به وسيله كمك فكرى و عملى، انگيزه‌هاى خلّاقيت را در آنها متبلور سازند. در اين مبحث به دو جنبه از استعداد علمى كودكان اشاره مى‌كنيم:

الف- پرورش استعداد حقيقت‌جويى‌

كودكان به تناسب سن، سعى دارند از حقايق اشيا سردرآورند. هدايت كودك در مراحل مختلف سنّى و پاسخ صحيح به پرسشهاى حقيقت‌جويانه و به كار گرفتن قدرت تفكّر و قوّه خلّاقيت و نوآورى وى، در پرورش استعداد حقيقت‌جويى او بسيار مؤثّر است. امير مؤمنان ٧ در مورد ارزش تفكّر فرمود:

«لا عِلْمَ كَالتَّفَكُّرِ»[٢]

هيچ علمى مانند تفكّر نيست.

[١] - سنن النّبى، ص ١٥٧

[٢] - بحارالانوار، ج ٦٩، ص ٤٠٩