اخلاق خانواده(ج1) - فاخری، عليرضا؛ منتظری، محمدحسين - الصفحة ٥٩ - ٤ - مسؤوليتپذيرى

خانه، با خدمتكارش برخورد مى‌كرد:

امام سجاد ٧ خدمتكار خود را دو مرتبه صدا زد و او جواب نداد، در مرتبه سوّم فرمود: فرزندم آيا صداى مرا نشنيدى؟! گفت: چرا. فرمود: پس چرا جواب ندادى؟

گفت: چون ترسى نداشتم و احساس امنيت مى‌كردم. امام فرمود: سپاس خدايى را كه مملوك و خدمتكار مرا اين‌گونه قرار داده كه از من در امان است و در دل خود نسبت به من هراسى ندارد.[١]

ج- سيره امام صادق ٧:

روش پسنديده گذشت از خطاهاى ديگران به اندازه‌اى در ميان آن بزرگواران رواج داشت كه امام صادق ٧ فرمود:

«انَّا اهْلُ بَيْتٍ مُرُوَّتُنَا الْعَفْوُ عَمَّنْ ظَلَمَنَا»[٢]

ما خاندانى هستيم كه جوانمردى ما گذشت از كسانى است كه به ما ستم كرده‌اند.

درباره امام صادق ٧ نوشته‌اند، همسرى داشت كه همواره آن حضرت را آزار مى‌داد و امام ٧ لغزشهاى او را مى‌بخشيد.

آرى، الگو قرار دادن پيشوايان دين، راهنما و ترغيب‌كننده خوبى براى خو گرفتن انسان به اين صفت والاى اخلاقى در محيط گرم خانواده است.

٤- مسؤوليت‌پذيرى‌

از جمله عوامل مؤثر در تأمين سعادت خانواده، مسؤوليّت‌پذيرى متقابل همسران است. هر يك از زن و مرد بايد بدانند كه با قبول زندگى مشترك، مسؤوليتهايى برعهده آنان قرار مى‌گيرد كه پيش از تشكيل خانواده از آن آسوده بودند. اين مسؤوليتها با توجّه به اختيارات، تواناييها و شرايط خاص هر يك از زن و شوهر تقسيم شده است.

رسول خدا ٦ مى‌فرمايد:

[١] - بحارالانوار، ج ٤٦، ص ٥٦

[٢] - همان، ج ٧١، ص ٤١٤