نمى‌دارند. بهتر از اين افراد كسانى هستند كه بدون مجازات كردن شخص خطاكار، از بدى و ظلم او در حق خود، مى‌گذرند و بزرگوارانه او را مى‌بخشند. قرآن كريم چنين گذشتى را به مردم توصيه كرده، مى‌فرمايد:

«فَاصْفَحِ الصَّفْحَ الْجَميلَ»[١]

گذشت كن، گذشتى نيكو.

امام صادق ٧ در تفسير اين آيه فرمود:

«وَالصَّفْحُ الْجَميلُ انْ لا تُعاقِبَ عَلَى الذَّنْبِ»[٢]

گذشت زيبا اين است كه كسى را به خاطر خطايش مجازات نكنى.

هنگامى كه گذشت از همسر بدون سرزنش باشد، تأثير نيكوى خود را در زندگى مى‌گذارد. امام رضا ٧ نيز در مورد گذشت زيبا فرمود:

«الْعَفْوُ مِنْ غَيْرِ عِتابٍ»[٣]

گذشت (زيبا) آن است كه بدون سرزنش باشد.

نتيجه مداومت بر چنين گذشتى در زندگى خانوادگى، ايجاد روابطى سالم، انسانى، پسنديده و قابل ستايش است كه زن و شوهر در پرتو آن از سعادت خانوادگى بيشترى برخوردار مى‌شوند.

عفو و گذشت در سيره پيشوايان دين‌

توجه به گذشت فراوانى كه ائمّه معصومين : نسبت به ديگران داشته‌اند، تشويق كننده خوبى براى پيروى از اين صفت والاى انسانى و مؤثر دانستن آن است.

زندگى پيامبر ٦ و امامان معصوم ٧ نشانگر گذشت و اغماض قابل توجّهى است‌

[١] - حجر( ١٥)، آيه ٨٥

[٢] - بحارالانوار، ج ٧٨، ٢٥٣

[٣] - همان، ج ٧١، ص ٤٢١