اغلب خانواده‌ها به فرزند پسر، بيش از داشتن دختر اهميّت مى‌دهند و ناخرسندى خويش را نسبت به فرزند دختر در رفتار و برخورد نشان مى‌دهند. اين‌گونه رفتار، مورد پسند قرآن و سيره پيشوايان دين نيست. قرآن مجيد، وقتى از فرزند سخن مى‌گويد، آن را هديه‌اى الهى مى‌داند كه كسى حقِ چون و چرا در جنسيت و بود و نبود آن ندارد. سپس در ارائه سخن، نخست از فرزند دختر ياد مى‌كند:

«يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ اناثاً وَ يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ الذُّكُورَ اوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْراناً وَ اناثاً وَ يَجْعَلُ مَنْ يَشاءُ عَقيماً ...»[١]

(خداوند متعال) به هر كس بخواهد دختر مى‌بخشد و به هر كه بخواهد پسر مى‌بخشد و يا هم پسر مى‌دهد و هم دختر و هر كس را بخواهد عقيم مى‌كند.

جارود بن منذر مى‌گويد: امام صادق ٧ به من فرمود: شنيده‌ام كه تو دخترى دارى، ولى خيلى از او خوشت نمى‌آيد! او چه زيانى به تو مى‌رساند؟ گلى است كه او را مى‌بويى و روزىِ او نيز مى‌رسد. براستى كه پيامبر خدا ٦ پدر چندين دختر بود.[٢]

از اين رو، براى دست يافتن به تربيت صحيح كودكان، پدر و مادر بايد از تبعيض و بى‌عدالتى نسبت به فرزندان خوددارى كنند و علل و انگيزه‌هاى تبعيض مانند: تعصب و حساسيت در مورد دختر، خوشمزگيها و شيرين‌زبانيهاى كودكان، تبعيت يا نافرمانى كودكان از والدين، غرور و خودبينى و در نتيجه بى‌اعتنايى به كودكان، غفلت و بى‌خبرى از نحوه برخورد و بالاخره جهل پدر و مادر و مربيان به حقوق كودك‌[٣] را از بين ببرند، و زمينه رشد كودك را فراهم سازند.

ج- آثار و عوارض بى‌عدالتى‌

بى‌عدالتى ميان كودكان، به هر علت و دليلى كه باشد، پيامدهاى ناگوارى دارد: برخى از آنها عبارتند از:

[١] - شورى( ٤٢)، آيات ٤٩- ٥٠

[٢] - محجّة البيضا، ج ٣، ص ١١٩- ١٢٠

[٣] - ر. ك: خانواده و نيازمنديهاى كودكان، ص ٣٧٧- ٣٧٨