مال و دارايى شخصى خود براى ايجاد دلگرمى و برطرف كردن كمبودهاى مالى او استفاده كند و چنانچه مال و ثروت خويش را صرف زندگى كرد، با زبان طعنه و كنايه او را نيازارد و بر وى منّت نگذارد. پيامبر اكرم ٦ فرمود:

«ايُّمَا امْرَأَةٍ مَنَّتْ عَلى‌ زَوْجِها بِمالِها، فَتَقُولُ: انَّما تَأْكُلُ انْتَ مِنْ مالى‌، لَوْ أَنَّها تَصَدَّقَتْ بِذلِكَ الْمالِ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ لا يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْها الَّا أَنْ يَرْضى‌ عَنْها زَوْجُها»[١]

زنى كه با مال و ثروتش بر شوهر خويش منّت گذارد و بگويد: تو از ثروت من مى‌خورى، اگر تمام دارايى خود را در راه خدا صدقه دهد، خدا از او نمى‌پذيرد، مگر آنكه شوهرش از وى راضى شود.

زنى كه شوهرش را به عنوان تنها مرد محبوب پذيرفته است، هيچ چيزى را به اندازه او دوست نمى‌دارد، از هيچ نوع گذشت و فداكارى دريغ نخواهد كرد و سعى دارد كه احترامش را از بين نبرد و عيب پوش او باشد، با شغل و درآمد او بسازد و در هزينه زندگى، معتدل و وظيفه‌شناس باشد و با سرزنش، شوهرش را به رقابت و انجام كار طاقت فرسا وادار نكند. رسول گرامى اسلام ٦ فرمود:

«ايُّمَا امْرَأَةٍ لَمْ تَرْفَقْ بِزَوْجِها وَ حَمَلَتْهُ عَلى‌ ما لا يَقْدِرُ عَلَيْهِ وَ ما لا يُطيقُ، لَمْ تُقْبَلْ مِنْها حَسَنَةٌ وَ تَلْقَى اللَّهَ وَ هُوْ عَلَيْها غَضْبانُ»[٢]

هر زنى كه با شوهرش رفيق نباشد و مدارا نكند و او را به انجام كارى كه توان و تحمّل آن را ندارد وادار كند، هيچ عمل نيكى از او پذيرفته نمى‌شود و خداوند روز قيامت با نگاهى غضب‌آلود به او مى‌نگرد.

و در سخن ديگر فرمود:

«لا تَحِلُّ لِلْمَرْأَةِ أَنْ تُكَلِّفَ زَوْجَها فَوْقَ طاقَتِهِ»[٣]

[١] - مكارم الأخلاق، حسن بن فضل طبرسى، ص ٢٠٢، مؤسّسه اعلمى، بيروت

[٢] - همان، ص ٢١٤

[٣] - مستدرك الوسائل، ج ١٤، ص ٢٤٢