دينى و اخلاقى حفظ كند. مذهب بهترين عامل براى رسيدن به اين مقصد است. وجود فساد و تباهى در جوامع انسانى، درگيريها و جنگها، ستمگرى و بزهكارى در جامعه‌هاى مدعى تمدّن و پيشقراولان نظام مادى و سرمايه‌دارى، حاكى از آن است كه قدرتِ كنترل كننده آنان ضعيف است و نمى‌توانند جامعه بشرى را بخوبى هدايت كنند.

از اين رو، بايد آموزش دينى را از زمان كودكى آغاز نمود تا مذهب و تعاليم دينى بطور جدّى با زندگى فرد آميخته شود و كودك هم در سايه آن، اعتماد به نفس، آرامش روان، نظم و انضباط، صلاح و خوبيها، روحيه ايثار و فداكارى به دست آورد و از جرم و جنايت و بزهكارى دورى جويد.

اگر پدر و مادر در زمان مناسب با آموزشهاى دينى به هدايت كودكان نپردازند، خطر انحراف دينى، و فساد عقيده، آنان را تهديد خواهد كرد. امام صادق ٧ فرمود:

«بادِرُوا اوْلادَكُمْ بِالْحَديثِ قَبْلَ انْ يَسْبِقَكُمْ الَيْهِمُ الْمُرْجِئَةُ»[١]

پيش از آنكه مرجئه‌[٢] از شما پيشى گيرند، به حديث آموزى فرزندانتان اقدام كنيد.

پيشوايان دين، به امر آموزش دينى كودكان در مسائل اعتقادى و احكام عملى تأكيد داشتند. امام باقر ٧ فرمود:

در دو سالگى كلمه توحيد «لا اله الّا اللّه» را و در چهار سالگى «محمد رسول الله» را به او (كودك) ياد دهند و در پنج سالگى روى او را به قبله متوجه كنند و به او بگويند كه سر به سجده بگذارد. بعد از شش سالگى، ركوع و سجود صحيح را به او بياموزند و در هفت سالگى به طفل بگويند كه دست و رويت را بشوى و نماز بگذار و چون نه ساله گردد، وضو يادش دهند.[٣]

امام صادق ٧ فرمود:

[١] - فروع كافى، ج ٦، ص ٤٧

[٢] -« مرجئه»، يكى از فرقه‌هاى اسلامى بودند و اعتقاد داشتند كه اگر كسى ايمان داشته باشد، معصيت به او زيان نمى‌رساند. اين گروه، به مناسبت حملات شيعيان و خوارج بر بنى‌اميه به وجود آمد و اطاعت در برابر بنى اميه و عدم تكفير آنان را اعلام كرد.( ر. ك: فرهنگ معارف اسلامى، سيد جعفر سجادى، ج ٣، ص ١٧٦٠). امام ٧ به خاطر شيوع افكار انحرافى آنان در آن زمان بدان اشاره كرده‌اند. چنين خطرهايى در همه زمانها كودكان و جوانان را تهديد مى‌كند

[٣] - مكارم‌الاخلاق، ص ٢٢٢