اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٥٨ - الف - پيامدهاى فردى

لكِنَّهُ حالِقُ الدّينِ ...»[١]

آگاه باشيد! آن بيمارى كه ملتهاى گذشته را نابود كرد، به سوى شما رو آورده است و آن، حسد است كه موى را نمى‌زدايد، بلكه ايمان را مى‌برد ....

امام باقر (ع) فرمود:

«انَّ الْحَسَدَ لَيَأْكُلُ الْايمانَ كَما تَأْكُلُ النَّارُ الْحَطَبَ»[٢]

حسد، ايمان را مى‌خورد، همان طورى كه آتش هيزم را مى‌خورد.

حضرت امام خمينى قدس سرّه در اين باره مى‌نويسد:

«تمام اوصاف معنويه و صوريه مؤمن، منافى است با آثارى كه از حسد در ظاهر و باطن، پيدا شود. مؤمن، خوش بين است، به خداى تعالى و راضى است به قسمت‌هايى كه بين بندگانش (نموده). حسود غضبناك است، به حق تعالى و رو برگردان است از تقديرات او.

رذيله حسد، ايمان را كه سرمايه نجات آخرت و حيات قلوب است، از دست انسان مى‌گيرد او را مفلس و بى چاره مى‌كند.»[٣]

٢- زيان به خويشتن: امام صادق عليه‌السلام:

«الْحاسِدُ يُضِرُّ بِنَفْسِهِ قَبْلَ انْ تُضِرَّ بِالْمَحْسُودِ»[٤]

حسود! پيش از آنكه به ديگرى ضرر بزند، به خودش زيان مى‌رساند.

٣- از دست دادن دوستان: امام على (ع)

«الْحَسُودُ لا خُلَّةَ لَهُ»[٥]

حسود، دوستى ندارد.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٢٥٣

[٢] - بحارلانوار، ج ٧٣، ص ٢٧٣

[٣] - چهل حديث، ص ٩٢، فرهنگى رجاء

[٤] - مصباح الشريعه، باب ٥١

[٥] - شرح غرر الحكم، آمدى، ج ١، ص ٢٢٣