اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٩٦ - امانتدارى، رحمت اجتماعى

«رَاْسُ الْاسْلامِ الْامانَةُ»[١]

سراسلام، امانتدارى است.

ونيز فرمود:

«اذا احَبَّ اللَّهُ عَبْداً حَبَّبَ الَيْهِ الْامانَةَ»[٢]

وقتى خدابنده‌اى را دوست بدارد، امانتدارى را محبوب اومى‌گرداند.

امانتدارى، رحمت اجتماعى‌

امانتدارى اگر درجامعه گسترش يابد، سايه رحمت «ديگر دوستى‌را» بر سر مردم مى‌گستراند و پيوند ميان افراد اجتماع را محكمتر مى‌كند.

پيامبراكرم (ص) فرمود:

«لا تَزالُ أُمَّتى بِخَيْرٍ مالَمْ يَتَخاوَنُوا وَادُّوا الْامانَةَ»[٣]

امّت من هميشه در خير و سلامت است تا زمانى كه به يكديگر خيانت نورزند و اداى امانت كنند.

امام كاظم عليه‌السلام فرمود:

«انَّ اهْلَ الْارْضِ لَمَرْحُومُونَ ما تَحابُّوا وَادُّوا الْاماناتِ وَ عَمِلُوا بِالْحَقِّ»[٤]

تا وقتى كه زمينيان به يكديگر محبت كنند وامانت دار باشند و به حق عمل نمايند مورد رحمتند.

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٤، ص ٤٧

[٢] - همان مدرك، ج ٣، ص ١٤٠

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٥، ص ١٧٢

[٤] - همان مدرك، ص ١١٧