اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ٥٠ - نكوهش حسد

او هم داشته باشد، اين حالت را غبطه مى‌گويند كه حالتى قابل ستايش است؛ ولى گاهى اوقات، انسان آرزو مى‌كند آن نعمت از ديگران سلب شود كه همان حسد است.[١]

امام صادق عليه‌السلام غبطه رااز خصوصيات مؤمن و حسد را از علايم منافق شمرده، مى‌فرمايد:

«انَّ الْمُؤْمِنَ يَغْبِطُ وَلا يَحْسُدُ، وَالْمُنافِقَ يَحْسُدُ وَلا يَغْبِطُ»[٢]

مومن، غبطه مى‌خورد ولى حسد نمى‌ورزد، امّا منافق، حسد مى‌ورزد و غبطه نمى‌خورد.

نكوهش حسد

حسد يكى از بيماريهاى خطرناك روانى و از پليدترين رذايل اخلاقى است كه در روايات بشدّت مورد مذمّت قرار گرفته است، رسول خدا (ص) فرمود:

«قالَ اللَّهُ عزَّ وَجَلَّ لِمُوسَى بْنِ عِمْرانَ: يَابْنَ عِمْرانَ لا تَحْسُدَنَّ النَّاسَ عَلى ما اتَيْتُهُمْ مِنْ فَضْلى‌ وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ الى ذلِكَ وَلاتُتْبِعْهُ نَفْسَكَ، فَانَّ الْحاسِدَ ساخِطٌ لِنِعَمى‌، صادُّ لِقِسْمِىَ الَّذى‌ قَسَمْتُ بَيْنَ عِبادى. ومَنْ يَك كَذلِكَ فَلَسْتُ مِنْهُ وَلَيْسَ مِنّى‌»[٣]

خداى عز وجلّ به موسى بن عمران (وحى) فرمود اى پسر عمران! بر آنچه از فضل خودبه مردم داده‌ام حسد مبر و چشمهاى خود را، بر آن مدوز و دلت را دنبال آن مدار كه حسود نسبت به نعمتهاى من، خشمگين است و از تقسيمى كه ميان بندگان خود كرده‌ام، جلوگيرى مى‌كند، و هر كس چنين باشد من از او نيستم و او از من نيست.

[١] - بحارالانوار، ج ٧٣، ص ٢٣٨، اسلاميه، اقتباس

[٢] - همان مدرك، ص ٢٥٠

[٣] - همان مدرك، ص ٢٤٩