اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٥ - انتقاد سالم، آرى، عيبجويى، نه

عيبجويى تفاوت دارد. انتقاد، آگاه ساختن فرد به نقصها و لغزشهاى اوست، در حالى كه عيبجويى باز گو كردن عيبهاى شخص نزد ديگران است. انتقاد بجا و سالم، افراد را ساخته و واقع بين بار مى‌آورد و راه رشد و ترقى را به روى جامعه مى‌گشايد، از اين رو، اسلام انتقاد سالم را ستايش نموده است.

حضرت على عليه‌السّلام فرمود:

«لِيَكُنْ اثَرَ النَّاسِ عِنْدَكَ مَنْ اهْدى الَيْكَ عَيْبَكَ وَ اعانَكَ عَلى نَفْسِكَ»[١]

همواره بر گزيده‌ترين مردمان نزد تو آن كس باشد كه راهنماى عيب و يارى دهنده بر نفس اماره‌ات است.

درجاى ديگر فرمود:

«لِيَكُنْ احَبَّ النَّاسِ الَيْكَ مَنْ هَداكَ الى مَراشِدِكَ وَكَشَفَ لَكَ عَنْ مَعايِبِكَ»[٢]

كسى كه تو را به خير و رشد هدايت كند و تو را از عيبهايت مطلع نمايد، مى‌بايست محبوبترين خلق نزد تو باشد.

امام صادق عليه‌السلام فرمود:

«احَبُّ اخْوانى الَىَّ مَنْ اهْدى عُيُوبى‌ الَىَّ»[٣]

بهترين دوستانم كسانى هستند كه عيوبم را به من هديه كنند.

[١] - شرح غررالحكم، آمدى، ج ٥، ص ٤٨

[٢] - همان مدرك، ص ٤٩

[٣] - بحارالانوار، ج ٧٤، ص ٢٨٢