اخلاق اسلامى - يوسفيان، نعمت الله؛ الهامي نيا، علي اصغر - الصفحة ١٤٤ - د - رسالت نشر

شخصى به نام «عبدالرحمن سَلمى» به فرزندامام حسين عليه‌السلام سوره حمد را آموخت. وقتى كودك درحضور پدر سوره را خواند، آن حضرت علاوه بر پول نقد و پارچه‌اى كه به منظور حق شناسى به آن معلم هديه داد، دهانش را پر از درّ كرد.

برخى از اين همه عطا، تعجّب كردند و درباره آن از حضرت، سؤال نمودند. امام حسين (ع) درجواب فرمود:

«كجا پاداش مالىِ من باعطاى آموزش اين معلم، برابرى مى‌كند، يعنى خدمت تعليم سوره حمد ازعطاى مالى من، ارزنده‌تر است.»[١]

ج- حفظ احترام مجلس درس:

مجلس درس‌و تعليم، در اسلام از قداست خاصى برخوردار است. چنان كه نقل شده است، روزى پيامبراكرم صلى‌الله عليه و آله مشاهده كرد كه در مسجد دو مجلس تشكيل شده است. يكى مجلس علم كه در آن از معارف اسلامى بحث مى‌شود و ديگرى مجلس دعا كه در آن، خدا را مى‌خوانند. حضرت فرمود: اين هردو مجلس، خوب و مورد علاقه من است؛ آن گروه دعا مى‌كنند واين گروه درس مى‌خوانند و درس مى‌گويند، ولى گروه علمى برتر و بالاتر ازگروه دعا هستند. من نيز از طرف پروردگارم براى تعليم مردم، مبعوث شده‌ام. سپس پيامبراكرم (ص) به گروه معلّمان و دانش آموزان پيوست و با آنان درمجلس علم نشست.[٢]

امام زين العابدين عليه‌السلام درباره اين حق فرمود:

«حق استادت آن است كه ... احترام مجلس او را حفظ كنى، خوب به سخن‌او گوش كنى، به او رو كنى، براى خودت يارى اش دهى تا آنچه را كه نياز دارى به تو بياموزد، به اينكه عقل خود را خاصّ او سازى و فهم و هوشت را به او پردازى و دل خود را به او دهى و به سبب تركِ لذّتها و صرف نظر نمودن و كم كردن از شهوتها، چشمت را خوب به او اندازى.»[٣]

د- رسالت نشر:

يكى ديگر از حقوق استاد برشاگرد اين است كه همان گونه كه‌

[١] - بحارالانوار، ج ٤٤، ص ١٩١، اسلاميه

[٢] - الحديث: روايات تربيتى از مكتب اهل بيت( ع) ج ٢، ص ٨، به نقل از بحارالانوار، ج ١، ص ٦٤، دفتر نشر فرهنگ اسلامى

[٣] - تحف العقول، مترجم، ص ٢٦٦