فراهم آمدن اين همه اموال و ثروت نزد وزرا، منشيان و استانداران بطور قطع از راه مشروع و درآمد معقول و معمول نبود. استانداران به وزرا و منشيان رشوه مى‌دادند تا آنان را در پست خود ابقا كنند. اصولًا مناصب و پستها به افراد فروخته مى‌شد. خاقانىِ وزير، پست استاندارى كوفه را در يك روز به نوزده نفر فروخت و از هر كدام رشوه گرفت. شاعرى در مقام هجو وى مى‌گويد:
وَزيرٌ لايَمُلُّ مِنَ الرَّقاعَةْ يُوَلّى‌ ثُمَّ يَعْزِلُ بَعْدَ ساعَةْ وَ يُدْنى‌ مَنْ تَعَجَّلَ مِنْهُ مالٌ وَ يُبْعِدُ مَنْ تَوَسَّلَ بِالشَّفاعَةْ اذا اهْلُ الرِّشا صاروُا الَيْهِ فَاحْظَى الْقَوْمِ اوْفَرُهُمْ بِضاعَةْ «١» - وزيرى كه از بى‌شرمى خسته نمى‌شود. استاندار تعيين مى‌كند و پس از ساعتى بركنار مى‌سازد.
- هر كس را كه با پول بسوى وى بشتابد به خود نزديك و آن را كه به واسطه و سفارش به وى متوسّل شود از خود دور مى‌كند.
- در حالى كه صاحبان رشوه بسوى او مى‌روند، كاميابترين فرد كسى است كه مال بيشتر داشته باشد.
گاهى مقدار رشوه دريافتى بالغ بر دويست هزار دينار مى‌شد. «٢» بازار رشوه در ميان دولتمردان آن چنان گرم بود كه همگان بدان مبتلا بودند و آشكار- بدون آن كه از ناحيه كسى مورد بازخواست قرار گيرند و يا حتّى آن را عملى انحرافى و ناروا بدانند- مرتكب آن مى‌شدند، و اين خود دليل روشنى بر فساد دستگاه حكومت در بعد مالى و ادارى است.
٤. قهر طبيعت و بروز رخدادهاى غير منتظره‌