از ديگر ويژگيهاى اين دوره بروز يك سلسله رويدادهاى طبيعى از قبيل: سقوط سنگهاى آسمانى، زلزله، بادهاى مسموم و كشنده بود كه همزمان با اوجگيرى جنايات و عيّاشيهاى حاكمان جور، بويژه متوكّل عبّاسى- اين جرثومه جنايت و ستمگرى- در نقاط مختلفى از كشور پهناور اسلامى روى داد.
بر اثر بارش زياد و جارى شدن سيل در موصل به سال ٢٣٢ حدود يكصدهزار نفر جان خود را از دست دادند. «١» در سال ٢٤١ هجرى شهابهاى آسمانى بسوى زمين فرود آمدند و اين پديده از آغاز شب تا طلوع فجر ادامه داشت. «٢» و نيز در همين سال چارپايان بر اثر ابتلاى به بيمارى از بين رفتند. «٣» مردم ناحيه «تنّيس» صداى هول‌انگيزى شنيدند كه بر اثر آن بسيارى جان خود را از دست دادند. اين صيحه مهيب، مدتى ادامه داشت. «٤» زمين لرزه‌هاى شديد و پى در پى در نقاط مختلف قلمرو اسلامى مانند دامغان، نيشابور و ديگر شهرهاى خراسان، و نيز بلاد مغرب، مصر و شام، واقع شد كه بر اثر آن خانه‌ها، دژها و پلهاى زيادى ويران گشت و افراد بى‌شمارى به كام مرگ فرو رفتند. «٥» در جريان اين زلزله‌ها صداى مهيب و ترسناكى شنيده مى‌شد كه وصف‌ناشدنى بود.
صاعقه آسمانى كوه «اقْرَع» را در انطاكيه دو نيم كرد و آن را به دريا افكند. در پى سقوط كوه، دريا طغيان كرد و از لابه‌لاى امواج آن، بخار و دود سياه بدبويى برخاست؛ بگونه‌اى كه ظلمت و تعفّن فضا را گرفت. نهرى نيز- كه در يك فرسخى شهر قرار داشت- بكلّى فرو رفت و كسى از سرنوشت آن آگاه نشد. «٦» مردم فارس بگونه‌اى ديگر دچار مصيبت شدند. نور تابنده‌اى از ناحيه قلزم (درياى سرخ) برخاست و بدين منطقه كشيده شد و راه نفس كشيدن را بر مردم بست. بر اثر آن‌